“Edhe kokën kur t’ju mbulojnë thinjat, në mend do të sillni një emër nderues, emrin e bukur si fëmijë, emrin e thjeshtë, por të madh: MËSUES.”
Mësuesi nuk plaket, madje si në mendjen e atyre nxënësve që kanë nisur të trokasin në dyert e pleqërisë.
Më rasti i mësuesit tim të shkollës fillore. Takime të tilla të kthehen në kohë, në vitet kur ai, me urtësi, përkushtim dhe dashuri, hodhi themelet e para të dijes dhe edukatës së tyre.
Mësuesi Ismet nuk ishte vetëm ai që na shpjegonte mësimet e librave. Ai na mëson të përballesh me jetën, si të ishim njerëz të ndershëm, të respektonim, ta donim me të vërtetën në rrugën tonë.
Me padurim prisnim orët e Arsimit Teknik. I donim, sepse mësuesi Ismet mësimin nuk e zhvillon vetëm në klasë. Ai kishte krijuar një punë të kompletuar, ku secili prej tyre nuk kishte të modelonte, të krijonte dhe të realizonte konstatimin sipas imagjinatës dhe kreativitetit të vet. Çekanët, sharrat, kaçavidat dhe veglat e tjera, nën drejtimin e tij, krijojnë një “simfoni” të harmonishme tingujsh, njësoj si instrumentet në duart e një dirigjenti.
Rend, disiplinë, pastërti, rregull dhe mbi të gjitha, shumë dashuri për nxënësit.
Sot pashë po të njëjtit njeri të urtë, të lëndës së fisnik. Të njëjtin punëtor shembullor që dikur na priste në klasën e një punetori me buzëqeshje dhe durim të pashtershëm.
Përballë tij ndjeva të njëjtin respekt si dikur, sepse disa njerëz nuk maten me vitet që kalojnë, por me gjurmët e mira që kanë mbetur në jetën e tyre. Nderimi për mësuesin është nderim për dijen, për edukatën dhe për të ardhmen e një kombi.
Mësues si Ismet Sermaxhaj, ashtu si edhe babai im, kanë mbjellë farat që japin fryte për brezat e tjera.
Faleminderit mësues Ismet! Faleminderit të gjithë mësuesve për mundin, për fjalën e mirë për shembullin që kanë të bëjnë të fluturojnë. (Marrë nga shkrimi i Naim B. Mujës, i publikuar në rrjetin social Facebook.)
